22 Ekim 2012

Çocukluk Özlemim Pijama ve Nevresim Takımları

18 yaşına kadar gece problemi yaşayan biri olarak ne doğru düzgün bir pijamam oldu, ne de bir nevresim takımım. Olsa n'olacak? Gecenin bir vaktinde tatsız bir şekilde ayrılırdık en sevdiğim pijamamla ya da nevresimimle. Ablamlardan kalan pijamalarla büyüdüm, bir de yastığı, çarşafı, yorgan kılıfı tekir bekir nevresimlerle. Çarşafımın altına muşamba yayılırdı. Ne sinir hışır hışır bir ses çıkarırdı uyku arası sağımdan soluma dönerken. Kardeşlerime çok kadar özenirdim, yattıkları şekilde kalkmalarına, ahh ahh!

Çocukluğum rahatsızlığım nedeniyle altı yaşımdan beri antidepresan içmekle geçti. Benle birlikte dozları da büyüyen. Psikiyatrinin konusuymuş gece problemleri. Hangi doktora gitsek psikolojik dediler. O zamanlar depresyondu, antidepresandı şimdiki kadar popüler değildi tabii. Ben her ay eczaneye gidip yeni bir kutu Tofranil hap istediğimde eczacıların benim geceleri altını ıslatan bir çocuk olduğumu anlayacaklarını düşünüp utanır, ağlardım. Annem alırdı.

Annem doktor, hoca ne duyduysa götürdü beni, ne duyduysa denedi. Bazen acı acı sular içtim, bazen zehir gibi macunlar yedim. Lakin ne denediysek olmadı, iyileşemedim. Ömrüm boyunca iyileşemeyeceğimi, bu hastalık yüzünden hiç evlenemeyeceğimi düşünür geceleri sessizce ağlardım. O hapları yıllarca içtim. Taa ki 18 yaşıma kadar. İyi geldiği zamanlar da oldu, hiç bir etki etmediği zamanlarda. Ve o kabus hastalık bel kemiğimin 18 yaşımda kendiliğinden kapanmasıyla siktir olup gitti ama ben okul gezilerine ve yatıya misafirliğe gidemeden büyüdüm. İçimde yaradır.

İlkokul birinci sınıfın ara karnesinde kiracımız Saniye Abla İstanbul'dan fuşya pembe, elinde papatya sepeti olan kız baskılı bir pijama takımı almıştı bana. Yatana kadar giyerdim ama yatmadan önce çıkarırdım, eskimesin diye. Çocukluk işte. Şimdiki aklım olsa hep giyerdim, hastalığıma rağmen, eskiyeceğini bile bile. O yüzdendir ki bu pijamanın ve bu nevresim takımlarının benim için değeri paha biçilemez. Onlara özlem duyarak büyüdüğüm çocukluğuma ithaf ediyorum.

Artık çok güzel pijamalarım da var nevresimlerim de. Ama ben hayalleri olan o küçük kız çocuğu değilim, büyüdüm.

Hepinize tatlı rüyalar!

4 kişi "açılın ben doktorum" demiş :

  1. ağlattın gece gece beni heeee o ukdeyi geçmişi sil at bakiyyym artık içinden çok şükür sağlıklısın bak amansız hastalıkla mücadele edenleri düşün ve ben nekdar şanslıyım de geç,pijama ve nevresimlerle büyünce haşır neşir olmak daha güzel beee cancanım:)

    YanıtlaSil
  2. gözlerim doldu :(

    biliyor musun selma.sen herşeyi anlatıyorsun ben ise herşeyi içime atıyorum ama yine de ikimizde mutsuz olanlardanız.anlatsanda gözlerin doluyor içine atsanda.belki de senin ki de içine atmanın başka bir yolu. ve ben ne güzel saçmalıyorum değil mi ?

    bi de umarım yanılıyorumdur umarım sen mutlusundur..

    YanıtlaSil
  3. Küçüklükte yaşananlar gelecekte insanın üzerinde nasıl derin yaralar açıyor...

    YanıtlaSil
  4. SABAH SABAH HÜZÜNLENDİM BİRDEN
    NE GÜZEL İFADE ETMİŞSİNİZ DUYGULARINIZI
    BU SIKINTIYI YAŞAYAN VE SÖYLEYEMEYEN O KADAR ÇOK İNSAN VARKİ
    HATTA EVLİ OLANLAR BİLE
    GEÇ OLSUN GÜÇ OLMASIN BOŞ VER CANIM SEN PİJAMALARININ VE NEVRESİMLERİNİN TADINI ÇIKAR
    HAYIRLI SABAHLAR

    YanıtlaSil

Hoopp birader baksana bi'!

Bu blogdaki tüm yazılar ve bazı görseller (alıntı olanların URLsi belirtilerek) supercellma tarafından eklenmiştir ve 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu 81. maddesi gereğince kopyalamak, ticari amaçla kullanmak, yazar ismi belirtilmeden alıntı yapmak ve link vermeden kullanmak dahi suçtur. Aksini iddia eden varsa yolarım. Her türlü pisliği de yaparım. Hee akıllı olun canımı yiyin. Emek hırsızlığına karşı destek ve Emeğe Saygı lan. Dirsek çürütüyoz burda...!!

 

supercellma Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review

back to top